ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นความรับผิด
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2536/2552
การที่จำเลยที่ 9 ค้ำประกันหนี้จำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ เป็นการค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันไปหลายคราวไม่มีจำกัดเวลาเป็นคุณแก่โจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ ผู้ค้ำประกันอาจบอกเลิกการค้ำประกันหนี้ในอนาคตได้ โดยบอกกล่าวความประสงค์ไปยังเจ้าหนี้ทำให้ผู้ค้ำประกันไม่ต้องรับผิดในหนี้ที่ลูกหนี้กระทำลงภายหลังคำบอกกล่าวนั้นได้ไปถึงเจ้าหนี้ ทั้งนี้ตามบทบัญญัติแห่ง ป.พ.พ. มาตรา 699 แม้เจ้าหนี้จะไม่ยินยอมด้วยในการบอกเลิกการค้ำประกันก็ตาม ดังนั้น เมื่อจำเลยที่ 9 มีหนังสือขอยกเลิกการค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 โดยโจทก์ทราบความประสงค์ของจำเลยที่ 9 แล้ว ทั้งยังมีหนังสือตอบ หนี้ที่โจทก์นำมาฟ้องให้จำเลยที่ 9 ร่วมรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน
ซึ่งจำเลยที่ 1 ก่อให้เกิดขึ้นภายหลัง ย่อมไม่ผูกพันให้จำเลยที่ 9 ต้องรับผิด
ค้ำประกัน บอกเลิก
3183/2545
สัญญาค้ำประกันตามสัญญากู้เงินฉบับแรกเป็นการค้ำประกันถึงหนี้ในอนาคตของจำเลยที่ 1 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 681 วรรคสอง แต่ลักษณะของสัญญาค้ำประกันดังกล่าว เป็นการค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันไปหลายคราวไม่มีจำกัดเวลาเป็นคุณแก่เจ้าหนี้คือธนาคารโจทก์ ซึ่งผู้ค้ำประกันคือจำเลยที่ 5 ที่ 6 และที่ 8 อาจใช้สิทธิบอกเลิกการค้ำประกันเพื่อคราวอันเป็นอนาคตต่อโจทก์ตามมาตรา 699 ได้ เมื่อจำเลยที่ 6 และที่ 8 ได้มีหนังสือขอถอนการค้ำประกันหนี้เงินกู้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์แล้ว สัญญาค้ำประกันจึงเป็นอันระงับไป โจทก์จะฟ้องบังคับให้จำเลยที่ 6 และที่ 8 ในฐานะผู้ค้ำประกันรับผิดตามสัญญากู้เงินฉบับที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 1 ทำกับโจทก์หลังจากวันที่จำเลยที่ 6 และที่ 8 บอกเลิกการค้ำประกันไปแล้วหาได้ไม่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น